Rozdział 3 - ,,Zakazany owoc''

Tak do końca nóż nie był potrzebny.Potrzebowałam skuteczniejszej broni.Wpatrywałam się z nienawiścią w tą samą osobę,która zraniła mnie i na dodatek moją przyjaciółkę,Justynę. 
- Szymon! - zaczęłam.Dlaczego chciałeś zabić Justynę?!no dlaczego?! 
- Nie Twoja sprawa. - odrzekł z oburzeniem chłopak o błękitnych oczach 
- Owszem,że moja!.A tymbardziej sprawa policji!.Nawet sobie nie myśl,że ujdzie Ci to na sucho,wezwę odpowiednie służby żeby wyznaczyli Tobie wreszcie karę!I po co do cho*ery jeszcze tutaj jesteś?!.Czego chcesz od justyny?! 
- Ha.Czego chcę od Justyny tak?Hm,pomyślmy ... może współpracy? - irytyjąco odpowiedział 
- Co?.Jakiej współpracy?!.O czym Ty w ogóle mówisz Szymon?. - pytałam zdziwiona i już lekko zdezorientowana zachowaniem chłopaka 
Szymon nic nie odpowiedział.Podszedł do stojącej obok czarnowłosej dziewczyny,która wydawała się dość spokojna mimo tego,że stała obok osoby,która chciała ją zabić. 
- Nic nie rozumiem. - odrzekłam,patrząc się na stojące przede mną osoby. 
- Czy to jakaś kolejna Twoja intryga,Szymonie?. - spytałam uważnie 
- Może - odrzekł chłopak 
- Mam już tego dość!.Wiesz?.Dość!!!Nie chcę mieć z Tobą nic wspólnego!,odejdź!- rozkazałam z wyraźnym zdenerwowaniem 
- Niebywałe ... każesz mi odejść?.Wydaje mi się,że Justyna by tego nie chciała,ona nie chce żebym odchodził,prawda Justyno? - mówiąc,przyglądał się uważnie sympatycznej buźce dziewczyny 
Justyna nic nie odrzekła.Patrzyła prosto w oczy Szymona i jej kąciki ust lekko uniosły się ku górze. 
- Justyna! - powiedziałam głośno.Co z Tobą?!.Przecież ten człowiek chciał Cię zabić!.Sama mi o tym powiedziałaś,płakałaś przez Niego! - mówiłam do mojej przyjaciółki 
- Daj jej spokój - napierał Szymon 
- Że co? Ja?.Może Ty jej daj spokój,morderco! - mówiłam z narastającą złością 
- Nie.Ja nie muszę i póki co jeszcze nikogo nie zabiłem,jeszcze - odrzekł brunet 
- Phi,ci*ta! - odpowiedziałam. 
- W to wątpię.Przynajmniej ode mnie nie odwracają się przyjaciele,a słyszałem,że od Ciebie owszem zdarza się,że ktoś się odłączy.Może taka Justyna? - mówił 
- Mhm.- odrzekłam tylko tyle,zastanawiając się w międzyczasie co jest grane. Przecież Justyna była od tylu lat moją przyjaciółką,wspierałyśmy się nawzajem.Była dla mnie najważniejszą osobą,ona nigdy nie mogłaby mnie zranić,ani ja jej. 
- Justyna to taka cicha woda,wiesz? - Szymon najwyraźniej bawił się tą rozmową. 
- Nie,nie wiem.Znam ją.To moja przyjaciółka i wiem,że ona nie jest żadną cichą wodą.Ona jest moją przyjaciółką - mówiłam to,patrząc na Justynę. 
- To się zdziwisz.Nie wiesz o niej jeszcze wielu rzeczy.Oj bardzo wielu. - powiedział brunet o nieprzyjemnym wyrazie twarzy w tym momencie. 
- Justyna,powiedz,że to wszystko jakiś żart.Jesteś moją przyjaciółką i powiedziałabyś mi jakby coś się stało,prawda? - pytałam zaniepokojona,zmierzając wzrokiem przyjaciółkę. 
- Przykro mi,Laura. - powiedziała cicho Justyna 
- Ale,że co?.To co znaczy?. - czułam,że tracę cały sens w moim życiu. 
- Ona jest ze mną,postanowiła,że będzie ze mną i odwróci się od Ciebie,zostawi Cię.Jednym słowem nara!. - ciągnął Szymon 
- Ale,dlaczego?!Tak nagle??!.- pytałam coraz to bardziej drżącym głosem. 
- Eh.Jakby to powiedzieć ... - zastanawiał się Szymon,dotykając twarzy mojej przyjaciółki.Kocham Justynę.Ona kocha mnie i oboje kochamy pozbawiać innych życia. - powiedział 
- Pozbawiać życia?.Kochacie?.Co to ku*wa ma znaczyć?! - zburzona próbowałam się czegoś więcej dowiedzieć. 
- Nie chcemy z Tobą już rozmawiać,idź sobie!. - mówił Szymon.Zanim możesz wyjść z tego żywa. - dodał 
- Justyna! - krzyknęłam. Nic nie zrobisz? - patrzyłam z nadzieją na nią. 
Ona tylko kiwnęła przecząco głową i pocałowała usta Szymona,na moich oczach.Chciałam się na nich zemścić,chciałam im dokopać,ale coś mnie blokowało.Nagle podszedł do mnie wysoki brunet schwycił mnie mocno za rękę i z siłą popchnął do jakiegoś ciemnego pomieszczenia skąd nie mogłam wyjść.Skąd nie odnajdywałam nadziei,że coś się zmieni na lepsze,na coś co pozwoliłoby mi znowu uwierzyć w siebie.